به شب خَفقانِ بال خواب می‌ربود. صبح پنجره‌ای شکسته بود و کبوتری مرده.

 از قرن ِ سوم آمده یکی هزاره‌ای بعد را دیگری شاعر است و آن یک تازه سیگاری افروخته. از افق ِ تا بخار ِ مه فرو لغزیده سایه‌ای لرزان نزدی...

 دیشب از بمباران جان به در بردم. امشب در راه است. فردا شب پس از مرگم نه بمب‌ها از کار می‌مانند، نه این شعر باقی می‌ماند.

 بی تن شد‌ه تنم وطنی نمانده که ماندن بی تنی‌ست. طبل‌ها گوش را کر می‌کند و صدا به صدا نمی‌رسد. بیگانه و بی پناه تن می‌زنم از تنهایی پی ...

 نا امیدم آنقدر که عاشق‌ات شده‌ام.

 تنهایی آه... آن حضورِ نهان و نهایی

 ما در میان رنج رنج‌ها بی پناهیم و هم تنها «ما»ی ِ تنها

 به انتظار التیام زخمی در گذر زمانم زخمی که خود از گذر زمان است.