با باران که می‌بارد
بهار
جوانه‌های تازه
بال می‌گیرند
و دل به دریا می‌زنند
با آفتاب که می‌تابد
تابستان
حفره‌هایِ چشم
به خاوران
با بارانِ گل‌ها
می‌خندند.
با باد که می‌وزد
پاییز
شاخه‌هایی سرخ، دست
می‌آورند
اشکِ مادران را
آغوش می‌کشند.
با برف که می‌ریزد
زمستان
هر عبور، خاطره‌ای
پی‌جویِ عابرانی می‌شود
که از چشم‌انداز
گذشته‌اند.
بنگر
گاو چگونه
ماغ می‌کشد
سرِ شما سلامت
که سلاخی شاخ و دُم ندارد
همه‌اش گوشت است، دَمِ توپ
آن‌چه بر زمین افتاده را
صاحبش برمی‌دارد.
نه چیزی برای دیدن نه چیزی برای شنیدن نه چیزی برای گفتن نه چیزی برای نوشتن نه چیزی برای خواندن نه چیزی برای خندیدن نه چیزی برای گریستن نه چیزی برای ساختن نه چیزی برای سوختن نه چیزی برای ماندن نه چیزی برای رفتن نه چیزی برای زیستن نه چیزی برای مردن نه چیزی برای...
Hart Crane
The apple on its bough is her desire,
Shining suspension, mimic of
the sun.
The bough has caught her breath
up, and her voice,
Dumbly articulate in the slant
and rise
Of branch on branch above her,
blurs her eyes.
She is prisoner of the tree and
its green fingers.
The wind possessing her,
weaving her young veins,
Holding her to the sky and its
quick blue,
Drowning the fever of her hands
in sunlight.
She has no memory, nor fear,
nor hope
Beyond the grass and shadows at
her feet.
جوهره‌ی باغ
سیبی بر شاخسار
خواستار است
درخشان خورشیدی را شدن.
اما، نفس بریده و خاموش
در خم و خیزِ شاخه‌هاست اسیر.
چشم‌هایش در بندِ انگشتانِ سبزِ درخت
تارمی‌شود.
تا در خیال
خود را درختی ببیند
در آغوشِ باد
که ساق‌هایِ ترد و جوانش را
رگ می‌گشاید
و بر آسمانِ تندِ آبی می‌آویزد
تا آب شود تبِ دست‌هایش
در روشنایِ آفتاب.
نه ترسی می‌ماند
نه خاطره
نه حتی امیدی
بیشتر از گستره‌ی دامون
و سایه‌هایی به زیر پایش.